Saint-Gobain Cultilene bestaat 45 jaar. Om deze mijlpaal te vieren, reizen we met verschillende medewerkers en oud-medewerkers terug in de tijd. Ze halen herinneringen op en delen hun wijsheden, maar werpen ook een blik op de toekomst. In deze editie: Kim Harding, die van 1990 tot 2018 bij Cultilene werkte als Sales Manager en later als Manager Application.

Maar liefst 28 jaar werkte hij bij Cultilene. In die tijd vervulde hij verschillende rollen. Hij begon in 1990 als technisch adviseur voor het Verenigd Koninkrijk. In die tijd werkte Cultilene nog vanuit Frankrijk. Daarna vloog hij als Sales Manager over de hele wereld, waarbij hij landen als Amerika, Australië en Mexico aandeed. In zijn laatste jaren was Kim Manager Application en ontwikkelde hij het framework voor de app van Cultilene. 

Aan zijn tijd bij ons heeft Kim vele goede herinneringen. Al was het in het begin nog zoeken naar de invulling van zijn functie. Hij vertelt: “Nadat ik was aangenomen, ontving ik een auto en een computer en wensten ze me vanuit Frankrijk veel succes. En dat was dat: vanaf dat moment moest ik zelf aan de slag. Ik werkte vanuit huis, maar was vooral veel onderweg om telers te bezoeken. Gelukkig had ik ervaring: voor ik bij Cultilene terechtkwam, was ik manager van een grote tomatenkwekerij. Daardoor kon ik me goed inleven in de problemen waar telers tegenaan liepen.”

Het vinden van nieuwe klanten bleek niet meteen vanzelfsprekend. Kim vertelt: “Cultilene was in die tijd nog niet zo bekend in Engeland". Om telers van gedachte te laten veranderen, liet ik ze onze producten in kleine hoeveelheden testen. Langzaam maar zeker merkte ik dat er verandering in kwam. Tot ergernis van onze grootste concurrent: zij waren met een groter team, maar toch kozen steeds meer telers voor Cultilene. Het moment dat we met Cultilene marktleider werden in Engeland, voelde als een overwinning.”

Bucketlist
Zodra de zaken in Engeland goed liepen, stapte Kim over op een salesfunctie. Daarvoor reisde hij de hele wereld over. Hij vertelt: “Ik vloog twee keer per jaar naar Australië. Daar heb ik onder andere een hele mooie treinreis gemaakt van Perth naar Adelaide. Die ging drie dagen lang door de Nullarbor Plain en de goudmijnen die daar gelegen zijn. De uitzichten onderweg waren onvergetelijk. Bovendien zijn de mensen in Australië ontzettend vriendelijk. Ze zorgden goed voor me en we hadden samen een hoop lol. Daar heb ik goede herinneringen aan.”

Volgens Kim is de treinreis die hij in Australië maakte er één voor op de bucketlist. Ook zijn reizen door Amerika had hij niet willen missen. Hij vertelt: “De eerste paar keer dat we naar Amerika gingen, namen we het vliegtuig om van de ene klant naar de volgende te gaan. Het steeds opnieuw inchecken, wachten op het vliegveld en huren van een auto, was een nachtmerrie. Daarom besloten we bij een volgend bezoek om in Arizona een grote auto te huren en zelf te rijden. Dat was fantastisch. We bezochten onze klanten en tussendoor werden we getrakteerd op prachtige uitzichten.”

Buiten de comfort zone
Eén van de kernwaarden die centraal stonden in Kims werk, was om altijd in beweging te blijven. Hij legt uit: “Als technisch adviseur nam ik bij veel verschillende telers metingen af. Daardoor zag ik dat ze vaak te maken hadden met soortgelijke problemen. In plaats van ieder probleem individueel op te lossen, probeerde ik dan te zoeken naar een algemene oplossing waar ze allemaal iets aan hadden. Zo zocht ik altijd wat ik kon verbeteren.”

Een wijsheid die Kim wil delen, is om niet binnen je comfort zone te blijven. Al duurde het voor hemzelf ook even voor hij die les in de praktijk bracht. Hij haalt een herinnering op: “Ik deed heel veel voor Cultilene, maar als mensen me vroegen om voor een publiek te spreken, wees ik dat altijd af. Dus toen onze toenmalige directeur me vroeg om het framework dat we hadden ontwikkeld te lanceren op een conferentie in Canada, zei ik daar ‘nee’ tegen.”

Toch vond Kim een paar weken later in zijn mail de bevestiging dat hij aanwezig mocht zijn als spreker. Hij vervolgt: “Ik raakte in paniek. Zonder dat ik het wist, had hij me toch aangemeld. Ik was nog nooit eerder in mijn leven zo zenuwachtig geweest. Maar ik klom op het podium, gaf mijn presentatie en overwon mijn angst. Daarna heb ik nog veel vaker voor publiek gesproken. Achteraf had ik deze les 30 jaar eerder willen leren, want uiteindelijk bereik je niets als je in je comfort zone blijft hangen.”